خانه بی‌صدای تو

در قاب خالیِ اتاق، هنوز جای تو پیداست
روی فنجان سرد من، ردّ لبخند تو تنهاست
در را بستم، اما باز، صدای رفتنت مانده
این دل از آن روزِ دور، در همان لحظه جا مانده

به هر طرف که می‌روم، نام تو با من است
مثل زخمی زیرِ پوست، آرام و روشن است

برگرد، اگرچه دیر شده، اگرچه راه دور است
این خانه بی‌صدای تو، از هر سکوتی کور است
برگرد، که در این سینه هنوز آتشی نهان است
هر شب کنار پنجره، چشمم به آسمان است

نامه‌هایت را هنوز، در کشوی چوبی دارم
با ورق‌زدنِ آن‌ها، دوباره تو را می‌آورم
گلدانِ لبِ پنجره، از تشنگی خمیده‌ست
مثل من از دوریِ تو، خسته و نارسیده‌ست

به هر طرف که می‌روم، نام تو با من است
مثل زخمی زیرِ پوست، آرام و روشن است

برگرد، اگرچه دیر شده، اگرچه راه دور است
این خانه بی‌صدای تو، از هر سکوتی کور است
برگرد، که در این سینه هنوز آتشی نهان است
هر شب کنار پنجره، چشمم به آسمان است

اگر صدایم به تو رسید، از من گله مکن
من مانده‌ام میانِ رفتن و نرسیدن، بی‌سخن
یک عمر در خیال تو، بهار را صدا زدم
اما برای دیدنت، از خویش هم گذشتم

برگرد، اگرچه دیر شده، اگرچه راه دور است
این خانه بی‌صدای تو، از هر سکوتی کور است
برگرد، که در این سینه هنوز آتشی نهان است
هر شب کنار پنجره، چشمم به آسمان است

چشمم به آسمان است...
نامت هنوز با من است...